Basis voor leven met de natuur
Ook in onze tijd zijn er belangrijke denkers die een hint geven naar een toekomst waarin we in een nauwer verband samenleven met de natuur. Glenn Albrechts schrijft over een nieuw tijdperk dat zich volgt na het Antropoceen: een tijdperk waarin mens en zijn technologie de belangrijkste factor is op de vorming van het aardoppervlak en de natuur die daarop leeft. Het Symbioceen34 is het tijdperk dat daarop volgt, waarbij de samenwerking of symbiose tussen mens en natuur doormiddel van technologie verbeterd kan worden, waarbij onze technologie ook voor de natuur om ons heen kan zorgen. In het Symbioceen, bewegen we vanuit een tijdperk van exploitatie naar een tijdperk van herstel verbondenheid en wederzijds voordeel tussen mens en ecosysteem. De systemen die in de industriële revolutie zijn gevormd zouden we moeten afbreken en in plaats daarvan meer met het ritme van de natuur gaan leven (34) Vanuit de filosofie van het symbioceen is de wind niet iets dat alleen voor energie geëxploiteerd kan worden maar een kracht waarmee een relatie opgebouwd kan worden. Hierbij verschuift de vraag van hoe we de wind zo efficiënt mogelijk kunnen benutten naar hoe we vormen van samenleven met de wind zouden kunnen ontwikkelen. Deep ecology35 is een ander voorbeeld om dit vorm te geven. Een set aan stellingen die in plaats van alleen een milieu activistisch standpunt te nemen, in het zoeken naar een connectie met de natuur, op zoek gaat naar een vorm van “diepe connectie” met de omgeving. Arne Naess beschrijft dat de mens een soort is die talrijke symbolische relaties aangaat en kan hebben met zijn omgeving, en dat deze van belang zijn voor de zorg, aandacht en verbondenheid met de omgeving en het vormen van “jezelf”. Deep ecology word gezien als een vorm voor het zoeken naar betekenis in plaats van feiten. Waarbij de wetenschap in de vorm van data en testen alleen kijkt naar de empirische resultaten is Deep ecology een vorm om te kijken naar de individuele en collectieve betekenis van de meer dan menselijke wereld. Een berg kan dienen als een vaderfiguur35, de wind als een moederfiguur. Naess benoemt dat dit in veel inheemse culturen meer voorkomt. Beide Naess en Albrechts verwijzen niet naar een terugkeer naar het verleden maar een andere houding naar de wereld om ons heen. Niet het beheersen van de elementen maar het luisteren naar wat ze ons kunnen vertellen.